Pierwsza konsultacja: jak wygląda i czego nie musisz przygotowywać

Umówienie pierwszej wizyty u psychoterapeutki to dla wielu osób spory krok. Czasem ktoś nosi się z tym miesiącami, kilka razy zapisuje numer telefonu i odkłada decyzję. To zupełnie zrozumiałe. Idziesz do obcej osoby, żeby rozmawiać o sprawach, o których często nie mówisz nawet bliskim. Chciałabym trochę oswoić to spotkanie i opowiedzieć, jak wygląda u mnie.

Po co jest konsultacja

Konsultacja to zwykle jedno do trzech spotkań, zanim zdecydujemy o dalszej pracy. Mają one dwa cele. Pierwszy to zrozumienie, z czym przychodzisz i czego szukasz. Drugi, równie ważny, to sprawdzenie, czy dobrze nam się razem pracuje. W psychoterapii relacja ma ogromne znaczenie i masz prawo ocenić, czy czujesz się ze mną wystarczająco bezpiecznie.

Po konsultacji mogę zaproponować terapię indywidualną, krótszą formę wsparcia albo, jeśli uznam, że tak będzie dla Ciebie lepiej, polecić innego specjalistę, na przykład lekarza psychiatrę. Ostateczna decyzja zawsze należy do Ciebie. Nie musisz też z góry wiedzieć, czy potrzebujesz psychoterapii, czy czegoś innego. Rozeznanie tego jest właśnie jednym z zadań konsultacji.

Do gabinetu we Wrzeszczu możesz przyjść bez skierowania. Pytania organizacyjne, na przykład o termin, odwołanie wizyty czy sposób płatności, możesz zadać wcześniej telefonicznie lub mailowo. Wolę, żeby na samym spotkaniu było miejsce na Ciebie, a nie na formalności.

Jak wygląda samo spotkanie

Spotkanie trwa około 50 minut. Siedzimy naprzeciwko siebie i rozmawiamy. Zapytam, co Cię sprowadza, jak wygląda teraz Twoje życie, czasem o rodzinę, zdrowie, pracę czy relacje. Nie musisz odpowiadać na wszystko. Jeśli jakiś temat jest na razie za trudny, wystarczy to powiedzieć.

Pracuję z dorosłymi i z młodzieżą od 15. roku życia. W przypadku osób niepełnoletnich na pierwsze spotkanie zapraszam także rodzica lub opiekuna, a zasady dalszej współpracy ustalamy wspólnie.

Wszystko, co mówisz w gabinecie, objęte jest tajemnicą zawodową. Jej granice są ściśle określone i dotyczą sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia. Jeśli masz co do tego pytania, chętnie porozmawiamy o nich już na początku.

Czego nie musisz przygotowywać

Wiele osób przed pierwszą wizytą zastanawia się, co powiedzieć, od czego zacząć, jak to wszystko poukładać. Chcę Cię uspokoić: nie musisz niczego przygotowywać.

• Nie musisz wiedzieć, jaki masz „problem”. Wystarczy, że coś Cię niepokoi albo czujesz, że utknęłaś lub utknąłeś.

• Nie musisz opowiadać swojej historii od początku i po kolei. Zaczniemy od tego, co jest teraz najbliżej.

• Nie musisz panować nad emocjami. Płacz, milczenie, złość czy śmiech są w gabinecie na swoim miejscu.

• Nie musisz od razu decydować o długiej terapii. Najpierw się poznajemy.

Jeśli chcesz, możesz przed spotkaniem zanotować kilka myśli, ale to tylko możliwość. Zdarza się, że ktoś siada w fotelu i mówi: „Nie wiem, od czego zacząć”. To naprawdę dobry początek.

Co możesz poczuć po wizycie

Po pierwszym spotkaniu niektórzy czują ulgę, inni zmęczenie, jeszcze inni mieszankę różnych emocji. Czasem w kolejnych dniach wracają myśli i wspomnienia, które zostały poruszone. To naturalne. Warto dać sobie po wizycie chwilę, zamiast od razu wskakiwać w pęd dnia. A jeśli coś Ci nie odpowiadało, powiedz mi o tym na następnym spotkaniu. To też jest część naszej pracy. Bywa również, że po pierwszym spotkaniu masz wątpliwości, czy chcesz wrócić. To w porządku i o tym także możemy porozmawiać.

Jeśli masz pytania, zanim się umówisz, możesz do mnie napisać lub zadzwonić. Chętnie odpowiem i razem znajdziemy termin pierwszej konsultacji.